زعفران و نمک

مسئله

زعفران و نمک با یک پیشخوان و نان خمیرترش و نان زعفرانی شروع شد. هشت سال بعد، با کافهٔ دومی در راه، نانوایی سه نسخه لوگو داشت، بسته‌بندی‌اش با هر تأمین‌کننده عوض می‌شد و منو با هر قلمی که باز بود تایپ می‌شد. مشتری‌ها نان را دوست داشتند اما پاکت را نمی‌شناختند.

رویکرد ما

پیش از کشیدن هر خطی، دو صبح زود پشت پیشخوان ایستادیم. هویت از همان چیزی رشد کرد که دیدیم: آرد روی پیش‌بند تیره، زعفران در شیشه، پاکت‌هایی که با دست تا می‌شدند. یک نوشتار دست‌کشیده، پالتی از زعفران و آرد و پوستهٔ نان و چاپ تک‌رنگ روی کاغذ کرافت، نظام را گرم و کم‌هزینه نگه می‌دارد.

نتیجه

حالا هر دو کافه یک نظام دارند؛ از نوشتهٔ ویترین تا کارت وفاداری. چاپ تک‌رنگ هزینهٔ بسته‌بندی را نزدیک به یک‌سوم کم کرد و پاکت‌ها چیزی شده‌اند که مردم موقع رفتن از آن عکس می‌گیرند.

پیش از اینکه بریف را بفهمند، نانوایی را فهمیدند. پاکت‌های تازه حس نان ما را دارند.